Een nieuwe nier? Die printen we toch gewoon?

‘O, mevrouw. Uw nieren doen het niet meer. We printen even een nieuw exemplaar.’ Het klinkt als een droom voor nierpatiënten. Dialyse is immers loodzwaar, en donororganen zijn schaars. Nieuwe organen bouwen en dan implanteren is een techniek die zich razendsnel ontwikkelt. Toch is de weg naar een printnier nog lang.

tekst: René Rector, Sciencestories.nl

Al in 1938 opperde Nobelprijswinnaar Alexis Carrel dat het mogelijk moest zijn in een laboratorium een soort steiger voor een orgaan neer te zetten, en die steiger stukje bij beetje door menselijke cellen te vervangen, net zolang tot je een echt orgaan had. En sinds 2000, toen de eerste 3D-printers operationeel werden, proberen sommige wetenschappers dat oude idee werkelijkheid te laten worden met een printer. Zo ook in 2011 tijdens TEDx, een evenement waar ideeën worden gedeeld die de wereld kunnen veranderen en verbeteren. Anthony Atala, directeur van het Wake Forest instituut voor regeneratieve geneeskunde in North Carolina hield aan het eind van zijn presentatie een kersvers geprinte nier omhoog.

Die nier werkte niet. In beeld verschijnt een tekst die ook waarschuwt voor al te veel optimisme. Aan de andere kant: de ontwikkelingen op het terrein van tissue engineering gaan de laatste jaren erg, erg hard.

Een medewerker van Wake forest print - op proef - een nier met menselijke cellen.
Een medewerker van Wake forest print – op proef – een nier met menselijke cellen.

In Wisselwerking, het magazine van de nierpatiëntenvereniging, schreef ik een overzicht met de actuele stand van zaken. Wetenschappers die een werkend orgaan willen printen, hebben drie uitdagingen: voldoende celmateriaal kunnen opkweken dat als printmateriaal kan dienen, een orgaan printen op een manier dat de eerste geprinte cellen nog leven als de laatste cellen op hun plek zitten, en zorgen dat het lichaam het geprinte orgaan ook gaat gebruiken.

Dit verhaal verscheen in Wisselwerking, magazine van de:

Nierpatientenvereniging